|
ANTONIO I KONSTANTY
Kościół – nasza filharmonia,
W zieloności leśnej tonie.
Przedwieczorną, ciepłą ciszą
Płyną letnie, słodkie wonie.
Nad ołtarzem Matka Boska,
Bo patronką jest kościoła.
Nasza, polska, Jasnogórska:
Do Niej nasze serce woła.
Dzisiaj zagra Mistrz Konstanty
Vivaldiego. Pory roku.
To muzyka nad muzyki,
Ta muzyka – cud baroku.
Skrzypce. Cztery cienkie struny
I pudełko jaworowe,
A to można z nich wydobyć,
Co trudno wyrazić słowem.
Ptaków śpiew, pomruki burzy,
Wiatru szum i spadłe liście…
Deszcz, co nagle spada z chmury
Na winogron ciężkie kiście.
Wszystko może wyczarować
W ręku Mistrza smyczek cienki…
Zaraz się do serca wkradną
Piękne tony, czyste dźwięki.
Koncert trwa, my zasłuchani,
Mija chwila pełna wzruszeń.
Ale żeby tak urzekać
Trzeba talent mieć. I duszę.
Wszyscy trwamy w upojeniu,
Z oczu Matki znikła troska
O Jezusa maleńkiego.
Uśmiecha się Matka Boska…
Nawet w ołów oprawieni
Na witrażach wszyscy święci,
Zadziwieni tą muzyką
I wsłuchani, i przejęci…
Nagle – cisza. Już skończony
Koncert. Już jest życia proza,
Teraz podziękujmy Bogu
Za artystę – wirtuoza.
Podziękujmy za Antonia,
Chociaż już do domu pora,
Podziękujmy Panu Bogu
Za geniusz kompozytora.
………………………………………………..
Popatrzyłem na słuchaczy,
Popatrzyłem skrycie.
Pomyślałem: bez muzycznych wzruszeń
Czym byłoby życie…
M. Kubat
|
